Wpisujesz w wyszukiwarkę „AEVO Durchfallquote” i dostajesz trzy różne odpowiedzi na ten sam egzamin: raz mowa o 10 do 15 procentach, raz o 20 procentach, raz o rzekomym wskaźniku zdawalności powyżej 90 procent. Źródła z rokiem i sprawdzalnymi liczbami prawie żadna z tych stron nie podaje.
Ten artykuł robi to inaczej: pokazujemy, co oficjalna statystyka IHK dotyczącą egzaminu na uprawnienia trenerskie faktycznie zawiera - a czego nie zawiera - jak egzamin według AEVO i § 30 BBiG jest zbudowany, która część sprawia w praktyce najwięcej trudności i co się dzieje, gdy jedna część się nie uda. Konkretne pytania egzaminacyjne AEVO i obszary nauki omawiamy w osobnym poradniku, wraz z 40 pytaniami ćwiczeniowymi z rozwiązaniami do pobrania.
Najważniejsze w skrócie
- Statystyka szkoleń DIHK nie wykazuje egzaminu na uprawnienia trenerskie - oficjalnego ogólnokrajowego odsetka niezdanych po prostu nie ma
- Krążące w sieci liczby od 10 do 20 procent niezdanych nie są poparte źródłami i nie pochodzą z cytowalnych publikacji
- Egzamin składa się z części pisemnej (180 minut, test wielokrotnego wyboru) i części praktycznej (prezentacja lub instruktaż plus rozmowa fachowa, maksymalnie 30 minut)
- Obie części trzeba zdać osobno, co najmniej na ocenę dostateczną
- Jeśli nie zdasz, powtarzasz tylko niezdaną część - maksymalnie dwukrotnie
- W praktyce część praktyczna strukturalnie uchodzi za trudniejszą niż pisemna
Spis treści
Co naprawdę wynika z liczb odsetka niezdanych na AEVO
Niemiecka Izba Przemysłowo-Handlowa (DIHK) publikuje co roku statystykę szkoleń - aktualnie za rok sprawozdawczy 2025, opublikowaną 27 maja 2026. Wykazuje ona dla każdego dyplomu szkolenia awansowego, ile osób w całych Niemczech przystąpiło do egzaminu i ile z nich zdało, od egzaminu technicznego betriebswirt przez fachwirtów aż po poszczególne części egzaminu mistrzowskiego.
Dla egzaminu na uprawnienia trenerskie tej wartości brakuje. Powód leży w systematyce: statystyka DIHK obejmuje szkolenia awansowe - dyplomy budujące na ukończonym szkoleniu zawodowym. Egzamin AEVO natomiast to kwalifikacja podstawowa według § 30 BBiG, a nie szkolenie w ścisłym sensie. Dlatego nie pojawia się w żadnej kategorii statystyki - ani wśród dyplomów handlowych, technicznych, ani pedagogicznych.
Także dawna statystyka federalna kształcenia zawodowego, która osobno wykazywała egzaminy na uprawnienia trenerskie, została w tej formie zakończona po 2021; aktualne dane są, jeśli w ogóle, dostępne już tylko w płatnej bazie fachowej. Wiarygodnego, aktualnego ogólnokrajowego odsetka niezdanych dla egzaminu AEVO nie da się więc rzetelnie podać - i dotyczy to niemal każdej strony, która podaje ci stały procent.
Podawane wartości typu „10 do 15 procent niezdanych” czy „90 procent zdawalności” odwołują się zwykle niejasno do „raportów IHK” lub „oficjalnych liczb”, bez roku, konkretnego źródła ani linku. Nie traktuj takich wartości jako faktu, co najwyżej jako ogólny, niesprawdzalny punkt odniesienia.
Podstawa prawna: czego wymagają § 30 BBiG i AEVO
Kto chce szkolić, musi zgodnie z § 30 ustawy o kształceniu zawodowym (BBiG) być merytorycznie predysponowany. Predyspozycja merytoryczna składa się z dwóch elementów: z predyspozycji zawodowej, zwykle wykazanej przez własny egzamin w danym zawodzie, oraz z predyspozycji pedagogicznej i dydaktycznej w pracy. Ten drugi element szczegółowo reguluje Rozporządzenie o uprawnieniach trenerskich (AEVO).
Według § 2 AEVO predyspozycja pedagogiczna i dydaktyczna obejmuje cztery obszary działania: planowanie szkolenia, przygotowanie szkolenia i udział w zatrudnianiu uczniów, prowadzenie szkolenia oraz zakończenie szkolenia. Sposób wykazania tej predyspozycji określa § 4 AEVO - i właśnie ten paragraf opisuje przebieg, zdanie i powtórkę egzaminu.
Wyjątek istnieje w rzemiośle: kto zda egzamin mistrzowski zgodnie z ustawą o rzemiośle (Handwerksordnung), wykazuje predyspozycję pedagogiczną i dydaktyczną automatycznie przez § 6 AEVO i nie musi osobno przystępować do egzaminu na uprawnienia trenerskie.
Jak przebiega egzamin AEVO
§ 4 AEVO dzieli egzamin na dwie części, które są oceniane niezależnie od siebie.
Część pisemna
Część pisemna trwa 180 minut i jest przeprowadzana jednolicie w całym kraju jako test wielokrotnego wyboru z zazwyczaj około 80 pytaniami, w zależności od izby na komputerze, tablecie lub na papierze. Treściowo pytania odpowiadają czterem obszarom działania z § 2 AEVO - od analizy zapotrzebowania przed szkoleniem po rozmowy podsumowujące i świadectwa na końcu.
Część praktyczna
W części praktycznej przedstawiasz albo prezentację, albo prowadzisz realny instruktaż na wybraną przez siebie sytuację szkoleniową - maksymalnie 15 minut. Bezpośrednio potem następuje rozmowa fachowa z komisją egzaminacyjną, tak że prezentacja lub instruktaż wraz z rozmową trwają łącznie nie dłużej niż 30 minut (w rolnictwie i gospodarstwie domowym obowiązuje dłuższy termin).
Komisje egzaminacyjne i ośrodki przygotowawcze zgodnie opisują, że najwięcej trudności pojawia się w części praktycznej - także bez oficjalnego wskaźnika da się to wyjaśnić strukturalnie. Inaczej niż przy teście wielokrotnego wyboru wyuczona wiedza tu nie wystarcza: w kilka minut musisz zbudować dydaktycznie czystą sytuację szkoleniową, dotrzymać czasu, a potem w rozmowie fachowej reagować spontanicznie i precyzyjnie merytorycznie na dopytywanie - na żywo przed komisją, a nie przed ekranem.
Egzamin ustny bez blokady
Istnieją nowoczesne możliwości, by dyskretnie się zabezpieczyć
Więcej o zestawie do ściąganiaZdanie i powtórka: gdy jedna część się nie uda
Zdany jest egzamin, jeśli w części pisemnej i w części praktycznej uzyskasz każdą co najmniej ocenę dostateczną - w praktyce zwykle przy co najmniej 50 z 100 punktów w każdej części. Obie części są oceniane osobno, więc bardzo dobry wynik w jednej nie równoważy niezaliczenia w drugiej.
Gdy nie zdasz, to nie jest start od zera: § 4 AEVO zezwala na maksymalnie dwie powtórki, i musisz przy tym ponownie zdawać tylko niezdaną część. Kto więc nie zda części praktycznej, ale część pisemną ma już zaliczoną, przystępuje do powtórki tylko z prezentacją lub instruktażem i rozmową fachową. Dokładny okres ważności zaliczonej części oraz terminy zgłoszeń do powtórki określa właściwa IHK lub izba rzemieślnicza - zapytaj bezpośrednio w swojej izbie, gdy tylko poznasz wynik.
Jeśli także druga powtórka się nie uda, formalnie kończy się droga przez egzamin AEVO w tej izbie. Jak w takiej sytuacji myśleć realistycznie dalej, szczegółowo opisaliśmy w poradniku o egzaminie poprawkowym po trzecim podejściu.
Dopuszczenie: kto może przystąpić do egzaminu na uprawnienia trenerskie
W przeciwieństwie do wielu egzaminów awansowych egzamin AEVO nie wymaga określonego doświadczenia zawodowego ani obowiązkowego kursu jako warunku dopuszczenia. Zgłaszasz się bezpośrednio do właściwej instytucji - zwykle swojej IHK lub izby rzemieślniczej - i sam decydujesz, czy przygotowujesz się samodzielnie, na kursie przygotowawczym, czy równolegle do pracy.
Ważne jest tylko właściwe przyporządkowanie: kto chce szkolić w rzemiośle, zwykle wykazuje predyspozycję pedagogiczną automatycznie przez egzamin mistrzowski, jak opisano w poprzednim rozdziale. Wszyscy pozostali zdają egzamin AEVO w swojej IHK, niezależnie od tego, czy sami pierwotnie ukończyli szkolenie zawodowe, czy studia.
Nie wszystko zależy od nauki
Na wypadek, gdyby było to potrzebne, istnieje dyskretne wsparcie
Więcej o zestawie do ściągania
Jak realistycznie się przygotować
Ponieważ część praktyczna zwykle stanowi większą przeszkodę, warto ćwiczyć właśnie tam - nie tylko merytorycznie, ale też pod realną presją czasu. Powtarzaj prezentację lub instruktaż przed koleżankami i kolegami, świadomie mierz czas i pozwól sobie potem zadać spontaniczne pytania fachowe, takie jak w prawdziwej rozmowie fachowej. Wskazówki, jak zachować spokój, znajdziesz w naszym poradniku o egzaminach ustnych.
W części pisemnej pomaga ustrukturyzowane ćwiczenie na prawdziwych starych pytaniach bardziej niż samo powtarzanie teorii - które pytania i obszary nauki pojawiają się szczególnie często, wyjaśniamy osobno w naszym poradniku o pytaniach egzaminacyjnych AEVO.
Zwłaszcza gdy uczysz się obok pracy i własnej odpowiedzialności za szkolenie, presja egzaminacyjna jest realna, nawet jeśli zawodowo jesteś już doświadczony. Jeśli cię to obciąża, warto zajrzeć do naszego artykułu na temat pokonywania lęku przed egzaminem. A jeśli zastanawiasz się, jak egzamin AEVO wypada w porównaniu z innymi wymagającymi dyplomami, znajdziesz dodatkowe wartości porównawcze w naszym przeglądzie najbardziej wymagających szkoleń i egzaminów w Niemczech.
- Oficjalnego ogólnokrajowego odsetka niezdanych dla egzaminu AEVO nie ma - statystyka DIHK go nie obejmuje, bo nie jest to szkolenie awansowe w rozumieniu statystyki
- Nie polegaj na niepoprawnych procentach z sieci, lecz na faktycznym przebiegu egzaminu według § 4 AEVO
- Część pisemna i praktyczna są oceniane osobno - obie trzeba zdać oddzielnie
- Jeśli jedna część się nie uda, powtarzasz tylko tę część, maksymalnie dwukrotnie
- Część praktyczna z rozmową fachową jest strukturalnie większym wyzwaniem - dlatego warto ćwiczyć właśnie ją, pod presją czasu
Kto trzyma się tego, co faktycznie mówią AEVO i § 30 BBiG, zamiast krążących straszących wiadomości, zobaczy egzamin AEVO wyraźniej: jasny dowód w dwóch częściach, stałe reguły zdania i uczciwa możliwość powtórki, jeśli za pierwszym razem zabraknie.
„Egzamin, który uprawnia cię do szkolenia, zasługuje na uczciwe przygotowanie - nie na liczbę, której nikt nie potrafi udowodnić, lecz na to, czego naprawdę się od ciebie wymaga.”
